Mam na imię Sylwia,mam 30lat,mieszkam w Szczecinku,jestem mężatką prawie 3latka,miną one 11września 2007,
Zawsze uważałam że jest czas na dzidziusia,oboje z mężem tak myślelismy,studia,praca,ślub.No własnie i teraz z perspektywy czasu,może szkoda że tak człowiek wszystko sobie chciał zaplanować,bo wyszło,że nie da sie tak,jak się chce.
We wrześniu 2006r.zaszłam w ciążę,ale niestety 2listopada poroniłam,szok,płacz i wielka pustka.
Nigdy nie myślałam że mnie to spotka,boże nawet nie przeszło mi to przez myśl,a jednak stało się.
Mąż płakał razem ze mną,jak teraz to piszę,to łezki same się cisną,echhh…
Wszystko rozegrało się bardzo szybko,szpital ,zabieg i zwolnienie tygodniowe z pracy.
Najgorsze było tłumaczenie się wszystkim,boże jaki żal,a taka była radość,to chyba nauczka dla mnie,teraz jak szczęśliwie sie uda zafasolkować nie powiem nikomu,poza kobitkami z forum na które trafiłam-poroniłam.To forum bardzo mi pomogło,odzyskałam wiarę że można normalnie żyć,że nie jestem sama,są dziewczyny które mają takie same problemy,i one najlepiej mnie rozumieją.To moje przyjaciółki które najlepiej zrozumiały co czuję.
Od kwietnia 2007 rozpoczęliśmy staranka narazie cisza,człowiek chyba teraz tak bardzo pragnie fasolinki,że chyba za bardzo się wczuwa,tylko nerwy że nadchodzi kolejna @,ale wierzę głeboko w to że się uda.
Dlatego tez postanowiłam obserwować swoje ciałko,może to coś pomoże..Jestem zadowolona że tu trafiłam i wierzę że kiedyś na pewno zafasolkuję i szczęśliwie donoszę upragniona ciąże.